Aşk sarhoşu olunca insan, değişiveriyor her şeyin rengi. Baktığın başka, gördüğün bir başka oluveriyor. Dünya görünüyor gözüne sevdiğin. Uydusu olmuşsun etrafında; düştü mü gölgesi üzerine, tutuluyorsun. Azıcık gülüverdi mi şöyle dudağının ucuyla, dünyaya sığmayıp taşıyorsun.
Aşk sarhoşu oldu mu insan, unutuyor her şeyi. Bir O’nu sayıklıyor; sadece O’nu… Öyle bir “O” ki kaplıyor evreni boşluk bırakmadan. Sonunda kendisi bile yok oluyor O’nun içinde.
